In de zomer van 2015 vertrouwde ik tijdens een vakantie in zuidoost Duitsland een last toe aan het papier. Het moest me eenvoudigweg van het hart. Er voltrok zich zonder overdrijven een ramp voor mijn ogen. Ik behoor tot de eerste generatie die in de jaren ’90 vanaf hun jeugd met internet opgroeide. Zoals zo vaak het geval is, was de jeugd ook toen de oudere generatie snel vooruit. We verkenden het nieuwe terrein naar hartenlust. Maar het feit dat we voorop liepen had ook tot gevolg dat we als eerste volop de nadelige gevolgen van internet ondervonden, voor menigeen voelbaar tot op de dag van vandaag.
Vanuit deze ervaring keek ik verbaasd om mij heen toen met de opkomst van de smartphone rond 2010, internet nog dieper ingreep in onze leven. En we lieten het gebeuren. De terughoudendheid die er was ten aanzien van bepaalde media scheen niet voor internet te gelden. Maar de dam was gebroken en de vloedgolf niet te stoppen. Het vlees kon de geur van vrijheid niet weerstaan. Elk tegengeluid werd overstemd. Het mondde uit in de brochure ‘Levensgevaarlijk terrein’.
Inmiddels zijn we een decennium verder. De wereld heeft zich meer en meer laten onderdompelen in het wereldwijde web, en dat zal alleen maar toenemen. En wat blijkt? Hier en daar hoor je warempel wat meer kritische geluiden. Tot haar schaamte moet gezegd worden dat de refokring daarin bepaald niet voorop liep. Internet blijkt tóch niet louter een succesverhaal te zijn. De schadelijke effecten worden steeds duidelijker. We kennen de berichten over cyberpesten, sexting, verslavings-, concentratie-, orde- en sociaal-emotionele problemen. Nota bene de overheid moest de weg wijzen: De telefoon moet het lokaal uit. “We hebben ons te veel laten meenemen” hoor je nu her en der tijdens voorlichtingen in reformatorische schoolruimtes en kerkzalen. “Beter laat dan nooit” zullen we maar zeggen.
In ons gezin stond de tijd ook niet stil. Onze oudsten reizen inmiddels met de trein naar de middelbare school, en jawel, met de telefoon op zak. De echo van wat mensen tien jaar geleden tegen mij zeiden galmt nog na: “Wacht maar totdat je eigen kinderen ouder worden…”
De tijd leek mij rijp voor een vernieuwing van mijn eerste brochure. De tijden zijn veranderd. Eén van de veranderingen is dat ik inmiddels predikant ben. Om mij heen zie ik hoe gezinnen worstelen met hoe ze met internet en smartphone moeten omgaan. Dat ouders hier bewust mee om willen gaan doet me deugd. Hén, maar ook de mensen die persoonlijk worstelen met internet, hoop ik met deze website van dienst te zijn. Herken je je niet in één van deze twee groepen, dan zijn deze artikelen niet op jou van toepassing óf je bent niet eerlijk tegenover jezelf en God. Dat kan en wil ik niet voor je bepalen, daar moet je jezelf, met de dichter van Psalm 139 eerlijk op onderzoeken: “Doorgrond mij, o God! en ken mijn hart; beproef mij, en ken mijn gedachten. En zie of er bij mij een schadelijke weg is; en leid mij op den eeuwigen weg”
Een ander geluid dat ik te horen kreeg is dat er behoefte is aan meer praktische handvatten. Wat ik in de volgende artikelen op deze website poog te doen is om u en jou vanuit mijn eigen doorworsteling van dit thema, vanuit een Bijbelse mensvisie, handvatten aan te reiken voor een veilig(ere) internetomgeving als voorwaarde voor een vruchtbaar geestelijk levensklimaat. Dat is een hele mond vol maar in de volgende artikelen hoop ik dat allemaal uit te leggen.